ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 005

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം അഞ്ചിലെ രചനകൾ

(ക്രമനമ്പർ, പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തീയതി, രചനയുടെ ശീർഷകം, ഇനം, രചയിതാവിന്റെ പേര്, ‘ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം’ രചനയ്ക്കു നൽകിയിരിയ്ക്കുന്ന ഗ്രേഡ് എന്നീ ക്രമത്തിൽ. ഒരു രചനയുടെ ശീർഷകത്തിൽ ക്ലിക്കു ചെയ്താൽ ആ രചന വായിയ്ക്കാനാകും.)

03 – ഫെബ്രുവരി 22, 2017 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 23: മഠത്തിലമ്മ – നോവൽ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – C

02 – ഫെബ്രുവരി 15, 2017 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 22: നിശ്ചയാർത്ഥം – നോവൽ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – C

01 – ഫെബ്രുവരി 04, 2017 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 21: പട്ടം – നോവൽ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – C

(രചനകൾ പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കുന്ന മുറയ്ക്ക് അവയെ ഈ ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. രചനകളുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഗ്രേഡു സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ടാകും. ഗ്രേഡുകളിൽ ഏറ്റവുമുയർന്നതു ‘സി’യാണ്. ആശയമഹിമ, ആശയവ്യക്തത, ഭാഷാസൗകുമാര്യം എന്നിവയാണു ഗ്രേഡിംഗിനായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്ന മുഖ്യഘടകങ്ങൾ.)

_________________________________________________________________________________

 

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം രചയിതാക്കളുടെ ലിസ്റ്റ്

സമ്മാനാർഹമായ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

വായനക്കാരുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ

വായനക്കാരുടെ ചോദ്യങ്ങളും അവരുടെ ഉത്തരങ്ങളും

ചില മലയാളം ബ്ലോഗ്സൈറ്റുകളിലേയ്ക്കുള്ള ലിങ്കുകൾ

‌_____________________________________________________________________________________

 

Save

Advertisements
Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, ബ്ളോഗെഴുത്തുലോകം | Tagged , , , , , , , , ,

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 005 രചന 03

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 23: മഠത്തിലമ്മ (നോവൽ)

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

ഉഭയൂർ നാണിയമ്മയ്ക്കു മക്കൾ പതിനൊന്ന്. പെറാഞ്ഞിട്ടല്ല; പതിന്നാലു പെറ്റു. പതിനൊന്നെണ്ണത്തിനെ പോറ്റി വളർത്താനേ ദൈവം കൊടുത്തുള്ളൂ.

രാവെന്നോ പകലെന്നോ നോക്കിയില്ല; നാണിയമ്മയ്ക്കു പേറ്റുനോവിളകുമ്പോൾ കുഞ്ചുണ്ണ്യാര് ഓടിപ്പോയി വയറ്റാട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്നു. പേറെടുത്ത്, ഇളം ചൂടുവെള്ളത്തിൽ കുളിപ്പിച്ചു കുട്ടിയെ കൈയിൽ കൊടുക്കുമ്പോൾ കുഞ്ചുണ്ണ്യാരുടെ മുഖത്തു നോക്കി തെല്ലു സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടിപ്പെണ്ണു പറഞ്ഞു: “ആങ്കുട്ട്യാ ട്ടാ!”

കേൾക്കേ കേൾക്കെ കുഞ്ചുണ്ണ്യാരുടെ ഉള്ള് നിറഞ്ഞു കുളിർന്നു. രണ്ടു കൈയും നെഞ്ചത്ത് അമർത്തിച്ചേർത്തു ഭഗവാനോട് അടുത്തു നിന്നു സംസാരിച്ചു:

“നമ്മടെ പെടാപ്പാട് കണ്ടറിഞ്ഞു, ല്ലേ കൃഷ്ണാ! ഇണ്ടാവട്ടെ, ഇഞ്ഞും ണ്ടാവട്ടെ. തര്‌ണ്‌ണ്ട്, ഒരു തുടം വെണ്ണ!!”

പേറു കഴിഞ്ഞു തരളപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന നാണിയമ്മയിലും വാത്സല്യം കിനിഞ്ഞു.

ഒന്നു പെറ്റു, രണ്ടു പെറ്റു, മൂന്നു പെറ്റു. അപ്പോഴൊക്കെ സന്തോഷം തന്നെയാണു തോന്നിയത്. പിന്നെപ്പിന്നെ, പേറു കഴിഞ്ഞു കുട്ടിയെ കുളിപ്പിക്കാനെടുക്കുമ്പോൾ നോവും തളർച്ചയുമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല; നാണിയമ്മ വയറ്റാട്ടിപ്പെണ്ണിനെ തടഞ്ഞു:

“അതിനെ അങ്ങ്ട്ട് കൊടക്കണ്ട. നായര് അവിടെ നിക്കട്ടെ.”

കാര്യമറിയാതെ വയറ്റാട്ടി നാണിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.

“കുട്ടീനെ കൊടക്കണ്ടാന്നാ പറഞ്ഞത്!” നാണിയമ്മയുടെ മുഖം കറുത്തു. “ഈ തറവാട് നെലനിർത്താൻ ഒരു പെങ്കുട്ടീനെ തരാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ എനിയ്ക്കീ നായര്ടെ ആവശ്യം ല്യ! പൊക്കോട്ടെ, എങ്ങ്ട്ടെങ്കിലും…”

രണ്ടു കൈകളും തോളിലേയ്ക്കു പിണച്ചു വെച്ച്, അകത്തേയ്ക്കു കാതും കൊടുത്ത് അക്ഷമനായി കട്ടിളപ്പടിക്കു പുറത്തു കാത്തു നിന്നിരുന്ന കുഞ്ചുണ്ണ്യാരുടെ ഇടനെഞ്ചു പൊട്ടി:

“എന്താ നാണ്യമ്മേ, ഈ പറയണത്!” നായരു കെഞ്ചി. “നമ്മളെക്കൊണ്ട് പറ്റാഞ്ഞിട്ടല്ലല്ലോ. ഭഗവാൻ തരണത് രണ്ട് കൈയും നീട്ടി വാങ്ങാനല്ലേ, പാകം ള്ളോ…”

“അതന്ന്യാ പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെ ഇപ്പോ രണ്ട് കൈയും നീട്ടി വാങ്ങണ്ട.” പേറ്റുപായിൽ നാണിയമ്മ പുറം തിരിഞ്ഞ് കെറുവിച്ചു കിടന്നു.

അതിൽപ്പിന്നെ, നുരിമ്പിച്ച കരിയോലപ്പഴുതിലൂടെ ആകാശം നോക്കി പടിപ്പുരയിലായി കുഞ്ചുണ്ണ്യാരുടെ കിടപ്പ്. കെട്ടിയെങ്കിൽ കെട്ടി, ഇല്ലെങ്കിലില്ല: അതാണു പടിപ്പുരയുടെ സ്ഥിതി.

അത്താഴം കഴിഞ്ഞാൽ പടിപ്പുരയിലേക്ക് ഒരു കീറപ്പായ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കും. അതു വിരിക്കാൻ അമാന്തിച്ച് കുറേനേരം അങ്ങനെ തന്നെ കാത്തിരിക്കും. പന്തല്ലൂരും ചൊവ്വന്നൂരും കടന്നു വരുന്ന ദക്ഷിണമലബാറിലെ അണലാളുന്ന വേനൽക്കാറ്റിൽ നായര് ഇരുന്നങ്ങനെ വിയർത്തു. മൊന്തയിലെ വെള്ളം അങ്ങനെ തന്നെ എടുത്തു മോന്തി. കവുങ്ങിൻപാള മുറിച്ചുണ്ടാക്കിയ വിശറിയെടുത്തു വീശി. വായൂകോപം തികട്ടിക്കയറി. ഗതം മേല്പോട്ടെടുത്ത്, എരിപൊരി സഞ്ചാരമെടുത്ത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോഴും കുഞ്ചുണ്ണ്യാര് കാതു കൊടുത്തു: മനസ്സു മാറി നാണിയമ്മയെങ്ങാനും വിളിയ്ക്ക്ണ്‌ണ്ടോ…

കള്ളക്കർക്കിടകം നിന്നു ചൊരിയുമ്പോൾ കാളിപ്പയ്യൂരു നിന്നു കാറ്റ് വട്ടം ചുഴറ്റിയെത്തി. പടിപ്പുരയിലെ കീറപ്പായിൽ തണുപ്പകറ്റാൻ, കാൽക്കൂട്ടിൽ കൈകൾ തിരുകി ചുരുണ്ടു കിടക്കുന്ന നായരോടു നാണിയമ്മയ്ക്കു പാവം തോന്നി. നോക്കണ്ടാന്നു വിചാരിച്ചാലും കണ്ണ് അങ്ങോട്ടു തന്നെ ചെന്നു. എന്തു തന്ന്യായാലും കുട്ട്യോൾടെ അച്ഛനല്ലേ.

“പൊറത്ത് നല്ല തണുപ്പാൺലോ. ങ്ങോട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കെടന്നോളോ.”

പകലദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ആലസ്യത്തോടെ, ഇഷ്ടമില്ലെന്ന മട്ടിൽ, ഉറക്കമത്തിൽ ഉടുമുണ്ടു വാരിച്ചുറ്റി കുഞ്ചുണ്ണ്യാര് പിറകെ ചെന്നു. പേറ് ഓരോന്നു കഴിയുമ്പോഴും നാണിയമ്മയ്ക്കു ശൗര്യം കൂടിക്കൂടി വന്നതേയുള്ളൂ.

അങ്ങനെ, പ്രതീക്ഷയൊട്ടുമില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴാണു പതിന്നാലാം കാല് പെണ്ണായത്. പൂന്തിങ്കളുദിച്ച പോലെ തുടുതുടുത്തൊരു തങ്കക്കുടം!

പെൺകുഞ്ഞു പിറന്നതോടെ കുഞ്ചുണ്ണ്യാര്ക്കും വന്നു; ഒരു നെലേം വെലേം! ആരുടേയും അനുവാദം ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല; നായര് പായും തലയിണയും അകത്തേയ്ക്കെടുത്തു.

നാണിയമ്മ പെങ്കുട്ടിയെ പെറ്റതു കുഞ്ചുണ്ണ്യാരു തന്നെ ഓടി നടന്നു നാട്ടുകാരേയും വീട്ടുകാരേയും അറിയിച്ചു. ഇനിയൊരാളും അറിയാൻ ബാക്കിയില്ല. കുട്ടീനെക്കാണാൻ ബന്ധുജനങ്ങളെല്ലാം വന്നു. വന്നവർ, കണ്ടവർ എല്ലാം സന്തോഷത്തിലും വാത്സല്യപ്രകടനത്തിലും പിശുക്കിയില്ല. അത്രയും ചന്തമുള്ളൊരു കുഞ്ഞിനെ അടുത്ത പുറത്തൊന്നും ആരും കണ്ടിട്ടില്ല!

മണ്ണാത്തി മാറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു. ഇരുപത്തെട്ടിനു കുട്ടിയ്ക്കു ചരടു കെട്ടി. അമ്പത്താറിനു പേരിട്ടു: പാർവതി – പാറൂട്ടി. അഞ്ചാം മാസത്തിൽത്തന്നെ ഗുരുവായൂരു കൊണ്ടുപോയി ചോറുകൊടുത്തു. ഒപ്പം ഉഭയൂർ ശിവക്ഷേത്രത്തിലും മാദേവപ്രീതി വഴിപാടുകൾ ചെയ്തു.

നാണിയമ്മയുടെ ഉടൻപിറപ്പ് ഗോപാലൻ നായർ ആണ്ടുപിറന്നാളിനു ജാതകം തയ്യാറാക്കാൻ കാളിപ്പയ്യൂര് വല്യനമ്പൂതിരിയെത്തന്നെ ഏർപ്പാടാക്കി. ജാതകം ഗണിച്ച ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു:

“നമുക്കീ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണമായിരുന്നു. സകലകലാവല്ലഭയാണ്. ജാതകപ്രകാരം രാജയോഗമുണ്ട്. ഒരു നാടു ഭരിക്കാനുള്ള പ്രാപ്തിയും.”

കാളിപ്പയ്യൂർ മനയിലെ നമ്പൂതിരി വീടുകളിൽ പോയി ജാതകം വായിക്കുന്ന ഏർപ്പാടില്ല. പനയോലയിൽ എഴുതിത്തയ്യാറാക്കിയ ജാതകം പെലയ്ക്കാട്ടുപയ്യൂർ കളരിക്കൽ താച്ചുട്ടിപ്പണിക്കരാണു വായിച്ചത്.

പഠിക്കാൻ കുന്നംകുളത്തു ചേർക്കണമെന്നു നാണിയമ്മയ്ക്കു നിർബന്ധമായിരുന്നു. താഴത്തും തലയിലും വെയ്ക്കാതെ കുഞ്ചുണ്ണ്യാര് മകളെ കൊണ്ടുപോകുകയും കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു. കളികളിലെന്ന പോലെ പഠിപ്പിലും മിടുക്കിയായ പാറൂട്ടിയെ നാലാം തരം കടന്നപ്പോൾ അമ്മാവൻ ഗോപാലൻ നായർ പേരാമംഗലം ദുർഗാവിലാസം വിദ്യാലയത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ചേർത്തു. അവിടെയാവുമ്പോൾ മണിയടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയാൽ മതി. വീടും വിദ്യാലയവും തമ്മിൽ അത്രയ്ക്കുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ. വെയിലും വാട്ടവും ഉണ്ടാവുകയുമില്ല.

പഠിക്കാനും തൊട്ടടുത്തുള്ള തെച്ചിക്കോട്ടുകാവ് അമ്പലത്തിൽ തൊഴാൻ പോകാനും പേരാമംഗലം മനയിലെ ശ്രീകലത്തമ്പുരാട്ടിയെ കൂട്ടിനു കിട്ടി. സമർത്ഥയും സുന്ദരിയുമായ പാറൂട്ടിയെ തോഴിയായി ലഭിച്ചതിൽ ശ്രീകലത്തമ്പുരാട്ടി ഉള്ളറിഞ്ഞു സന്തോഷിച്ചു.

അമ്പലത്തിന്റെ വടക്കുവശത്താണു പേരാമംഗലം മന. നേരം, കാലം നോക്കാതെ ഏതു സമയത്തും മനയിൽ ചെല്ലുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം മിടുക്കുകൊണ്ടു പാറൂട്ടി നേടിയെടുത്തു. പതുക്കെപ്പതുക്കെ പാറൂട്ടി മനയ്ക്കലെ ഒരു അംഗത്തെപ്പോലെ തന്നെയായിത്തീർന്നു. അങ്ങനെ തമ്പുരാട്ടിമാർക്കൊപ്പം തൃപ്രയാറും ഗുരുവായൂരും തിരുവാണിക്കാവിലും വടക്കുന്നാഥനിലും മറ്റും നേരിട്ടു തൊഴാനുള്ള ഭാഗ്യവും കിട്ടി.

ഒരിക്കൽ കണ്ടാൽ മതി അല്ലെങ്കിൽ കേട്ടാൽ മതി, പാറൂട്ടിക്കു പഠിക്കാൻ. തിരുവാതിരകളിയും ചതുരംഗവും അമ്മത്തമ്പുരാട്ടിമാരിൽ നിന്നു പാറൂട്ടി അനായാസം പഠിച്ചെടുത്തു. വേദവും ശ്ലോകവും ഹൃദിസ്ഥമാക്കി.

ഒരിക്കൽ മനയ്ക്കലേക്കു വിരുന്നു വന്ന ആറങ്ങോട്ടു മനയിലെ വലിയ കൊച്ചുകുട്ടൻ തമ്പുരാനെ ചതുരംഗത്തിൽ നിഷ്‌പ്രയാസം തോല്പിക്കുകയുണ്ടായി. നാലോ അഞ്ചോ നീക്കം. അതിലപ്പുറം മുന്നേറാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കളിയിൽ തോറ്റ തമ്പുരാൻ അപ്പോൾ, അപ്പോൾ മാത്രമാണു പാറൂട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അസാധാരണമായതൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ, സാകൂതം പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയിലെ വിസ്മയം ആത്മഗതമായി വെളിപ്പെടുത്തി:

“ഇയാളൊരു സാധാരണ പെങ്കുട്ടിയല്ല!”

പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിനു വടക്കുന്നാഥനെ തൊഴണമെന്നു പാറൂട്ടിക്കു നിർബന്ധം. തമ്പുരാട്ടിമാർക്കൊപ്പം മതിൽക്കെട്ടിനകത്ത് അടക്കം പറഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന പെൺകിടാവിനെ സാക്ഷാൽ കൊച്ചിയിലെ രാജാവു നേരിൽക്കണ്ട്. വടക്കേച്ചിറയിൽ, വിശ്രമവേളയിൽ വിത്തും പേരും ആരാഞ്ഞു.

പാചകകലയിൽ പ്രശസ്തനായ പാട്ടുരായ്ക്കൽ അമ്പിപ്പട്ടരുടെ കയ്യാളായി തൈക്കാട്ടുശ്ശേരിയിലെത്തിയ ഗോപാലൻ നായരെ കാണാൻ ചാലക്കുടിയിലെ പൗരപ്രമുഖനൊരാൾ വന്നു. പട്ടർക്ക് ആളെ മനസ്സിലായി; ഉപചാരപൂർവം സ്വീകരിച്ചു. പട്ടര് ഗോപാലൻ നായരെ വിളിച്ചു പരിചയപ്പെടുത്തി.

ഒന്നു നടന്നും പിന്നൊന്നു നിന്നും നാട്ടുകാരും വഴിപോക്കരും അന്തം വിട്ടു നോക്കി: ‘ദെന്താണിവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത്!”

ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. രാജഭടന്മാർ നാലുപുറവും പാറാവു നിൽക്കെ, ആരും ആരോടുമൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.

നാണിയമ്മയുടെ പടിപ്പുരയും വീടും പൊളിച്ചു. പകരം അല്പം തെക്കോട്ടു മാറി, അതായത് പാറക്കുളത്തിനും തെക്ക്, ഗുരുവായൂരിലേക്കുള്ള നടവഴിയ്ക്കരികെ, നാലുകെട്ടും പടിപ്പുരയും ദ്രുതഗതിയിൽ പണിതുയർന്നു. നാട്ടുകാർ അതിനെ ബഹുമാനപൂർവം മഠം എന്നു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉഭയൂർ മഠത്തിലെ പാർവതി അന്നു മുതൽ മഠത്തിലമ്മ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

മാസത്തിലൊരിക്കൽ രാജാവ് ഉഭയൂർ മഠത്തിൽ അന്തിയുറങ്ങി.

(തുടരും)

_____________________________________________________________________

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

_____________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം അഞ്ചിലെ രചനകൾ

സമ്മാനാർഹമായ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം രചയിതാക്കളുടെ ലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

_____________________________________________________________________

വേദാരണ്യത്തിന്റെ മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ലിങ്കുകൾ:

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 22: നിശ്ചയദാർഢ്യം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 21: പട്ടം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 20: ഏഴാംപൂജ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 19: അന്നലക്ഷ്‌മി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 18: ഹൃദയവാഹിനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 17: കണ്ണീർവഴികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 16: പഷ്‌ണിപ്പുര

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 15: നിഴൽരൂപങ്ങൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 14: ഉതിർമണികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 13: ചെപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 12: മകരച്ചൊവ്വ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 11: കൃഷ്‌ണതുളസി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 10: ഗൃഹപ്രവേശം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 9: പാഥേയം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 8: ജലമൗനം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 7: കാവ് തീണ്ടൽ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 6: ഊരുവലം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 5: പുലപ്പേടി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ

_____________________________________________________________________

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, ബ്ളോഗെഴുത്തുലോകം | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 005 രചന 02

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 22: നിശ്ചയാർത്ഥം* (നോവൽ)

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

“ചാത്തപ്പന് എന്താണെങ്കിൽ കൊടുക്ക് രാഘവാ.” പാറമ്മാൻ മക്കളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

കാര്യങ്ങൾ അതിന്റെ ചടങ്ങുകൾ പോലെ നടക്കട്ടെ. അടുക്കളമുറ്റം തൊടാതെ വടക്കുപുറത്തു കൂടി ചാത്തപ്പൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കു കടന്നു. കടന്നതും, ഇരുമ്പാംപുളിമരത്തണലിൽ, കെട്ടിയ കുറ്റിയിൽ വിശ്രമിച്ചിരുന്ന നായ കുരച്ചുചാടിയതും ഒപ്പമായി!

“ഹെയ്-ഹെയ് ചൊക്കൂ, മിണ്ടറ്റോ! ദ് ഇമ്പ്ടെ ആളാണെഡാ.” കുഞ്ഞുണ്ണി ചൊക്കൂനെ പിടിച്ചു സമാധാനപ്പെടുത്തി.

ഒരു ചാവാളിനായ. വൃത്തിയായി കെട്ടിയിട്ടു വളർത്തിയിട്ടും ഇതിന്റെ കോലം ഇങ്ങനെ തന്നെയാണോ എന്നു തോന്നാതിരുന്നില്ല.

കുശിനിപ്പുരയുടെ പിൻഭാഗത്ത് വെട്ടുകല്ലു മൂന്നെണ്ണം അടുപ്പിച്ച് താൽക്കാലികമായി കൂട്ടിയ അടുപ്പിൽ അപ്പുണ്ണിയും ശ്രീധരനും പപ്പടം കാച്ചുന്നു. ഒരാൾ തിളച്ച വെളിച്ചെണ്ണയിലേയ്ക്കു പപ്പടം ഇടുന്നു. ഒരാൾ കുത്തിയെടുക്കുന്നുമുണ്ട്. കാഞ്ഞ വെളിച്ചെണ്ണയുടേയും പപ്പടത്തിന്റേയും ഹൃദ്യമായ മണം മൂക്ക് പിടിച്ചെടുത്തു.

പടിഞ്ഞാറേ ഉമ്മറത്തു മുത്തശ്ശിയമ്മമാർ നാലഞ്ചുപേർ കിള്ളും കിളുമ്പും അടക്കം പറയുന്നുണ്ട്. പൂമുഖത്തെ ആലോചനകളോ, അടുക്കളപ്പുരയിലെ എരിപൊരിസഞ്ചാരങ്ങളോ, വികൃതികളായ കുട്ടികളുടെ ഓട്ടവും ചാട്ടവും ബഹളങ്ങളുമോ അവരെ അലട്ടിയില്ല.

ചിരവിയൊഴിഞ്ഞ പുത്തൻ ചിരട്ടയിൽ കുഞ്ഞുണ്ണി ചക്കരക്കാപ്പി കൊണ്ടുവന്നു. രുചികരമായ **കാപ്പി നാളികേരത്തിന്റെ സ്വാദോടെ മൊത്തിക്കുടിയ്ക്കുന്തോറും രസം കൂടി. ഇനിയുമിനിയും കുടിയ്ക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാനായില്ല.

ചിരട്ട അടുപ്പിലേയ്ക്കിട്ട് ചാത്തപ്പൻ മെല്ലെ കവുങ്ങിൻ തോപ്പിലേയ്ക്കിറങ്ങി. ചരലും ചെമ്മണ്ണും കൂടിക്കലർന്ന പശിമയിൽ കാലു താഴ്‌ന്നു. കണ്ടങ്ങൾ ഇടത്തട്ടു തിരിച്ച്, കവുങ്ങുകൾക്കു വിസ്താരത്തിൽ തടമെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിരുകളിൽ ഒറ്റവരിയിൽ കരുത്തുറ്റ തെങ്ങുകൾ കുല നിറഞ്ഞു നില്പുണ്ട്. പുലർച്ചയ്ക്കു തേകി നിറച്ചതെങ്കിലും സമൃദ്ധമായി എല്ലാ തടങ്ങളിലും വെള്ളമെത്തിയതിന്റെ പാട് ഒഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

കുട നിവർത്തിയ കുളംചേമ്പുകളും, പടം നിവർത്തിയ താണിച്ചേമ്പുകളും വളക്കൂറിൽ തലയാട്ടി പരിലസിച്ചു. വെള്ളച്ചാലുകൾക്ക് അരികിലും നന്നാലു കവുങ്ങുകൾക്കിടയിലുമായി കദളിയും ചെങ്കദളിയും വെണ്ണീർ കദളിയും പാളയങ്കോടനും മൈസൂർപ്പൂവനും ഞാലിപ്പൂവനും കരുത്തോടെ മത്സരിച്ചു നിന്നു. കുലച്ചു ഘനം തൂങ്ങിയ വാഴക്കുലകൾക്കു മുളന്തൂണുകളിൽ താങ്ങ്, ഇരട്ടച്ചൂടിയിൽ ഞാൺബലം!

ആളനക്കം കേട്ട് ചവറ്റിലക്കിളികൾ ചിറകു കുടഞ്ഞ് കലപില കൂട്ടി. വാഴപ്പൂന്തേനുണ്ടു മദിച്ച്, അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാർ വാഴയിലത്തുമ്പിൽ നിന്നു മറുതുമ്പിലേയ്ക്കു കലമ്പിപ്പറന്നു. നിത്യദുഃഖിതകൾ ചെമ്പോത്തുകൾ, കണ്ണീരൊഴിയാതെ പറന്നു കയറി. തലങ്ങനെ വിലങ്ങനെ വാലാട്ടിക്കിളികൾ, മൊളീലകളിൽ അഭ്യാസം പയറ്റി.

വടക്കുപടിഞ്ഞാറു മൂലയ്ക്കൊരു പൊട്ടക്കിണർ. തെക്കുകിഴക്ക് അതിരിനടുത്ത്, മൂന്നാം കിണറ്റിലെ കരമരത്തിൽ, തേക്കുകൊട്ടയും തുമ്പിയും ഞാന്നു കിടന്നു. പുലർച്ചയ്ക്കു തേവിയൊഴിഞ്ഞതിന്റെ കോട്ടമൊന്നും കിണറ്റിൽ കണ്ടില്ല; അത്രയും വെള്ളം നികന്നുകിടന്നു. ജലസമൃദ്ധിയിൽ മയങ്ങിയ മണ്ണിലെങ്ങും പശിമ വിതാനിച്ച ഹരിതാഭ തിങ്ങി. കിണറിനടുത്ത്, ഓട് മൂപ്പുള്ള കവുങ്ങുകളിൽ കിളിവാലൻ വെറ്റിലക്കൊടികൾ മൊതച്ചു നിന്നു.

കവുങ്ങുകളുടെ തടങ്ങളിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും പട്ടയും പാളയും കീരിയടയ്ക്കയും വീണുകിടന്നിരുന്നു. അടയ്ക്കയിൽ നിന്നു കുറച്ച് എടുക്കണം. കൊടിയിൽ നിന്നു നാലഞ്ചു വെറ്റില നുള്ളി തമ്പുരാട്ടിയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കണം. കരളിലൊരു കൗതുകം മെല്ലെ ചുവന്നു…

കാടും പടലവുമില്ലാതെ, പുല്ലും കളയുമില്ലാതെ കുടിയിരിപ്പു മുഴുവൻ വൃത്തിയായി കിടന്നു. നേരം പോക്കാൻ ഇവിടൊന്നും ചെയ്യാനില്ലെന്നു കണ്ട് തെക്കുപുറത്തെത്തി. പുല്ലുപായ വിരിച്ച് അതിഥികൾക്കു കോലായിൽ ചോറു വിളമ്പുന്ന തിരക്കിലാണ് എല്ലാവരും. ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ടു കൊടുക്കാതെ ചാത്തപ്പൻ കുന്നു കയറി.

കുന്നിനെ തട്ടുകളായി സമതലപ്പെടുത്തി മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യത്തെ തട്ടിലെ താമരപ്ളാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചാത്തനും പറക്കുട്ടി മലവായി ദൈവങ്ങളും. ആദ്യമൊന്നു ഭയപ്പെട്ടെങ്കിലും വഴിമാറി നടന്നു. താമരപ്ളാവിനപ്പുറത്ത്, പൂളമരത്തൂണിൽ പടുകൂറ്റൻ വൈക്കോൽക്കൂന. അതിനപ്പുറത്തെ തട്ടുകൾ രണ്ടെണ്ണം ഞാറ്റുകണ്ടങ്ങളായിരുന്നു. മേല്പോട്ടു കയറിപ്പോകുന്ന തട്ടുകളോരോന്നിലും കൃഷികൾ വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു.

മുകളിലേയ്ക്കു ചെല്ലുന്തോറും കായ്ഫലവൃക്ഷങ്ങളിൽ തണലും സമ്പത്തും നിറഞ്ഞു. കിളിച്ചുണ്ടൻ, മൂവാണ്ടൻ, മുട്ടിക്കുടിയൻ, കടുമാങ്ങ, വളോറ്, പ്രിയോറ് തുടങ്ങിയ മൂച്ചിമാവുകൾ. വരിക്ക, തേൻവരിക്ക, പഴം‌വരിക്ക തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്തപ്ളാവർഗങ്ങൾ. ഉച്ചിയെത്തുന്നിടം പുല്ലാനിക്കുന്ന് ഉയരമില്ലാത്ത പറങ്കിമാവുകൾ കാ നിറച്ച് ഉഷ്ണപ്പെട്ടു.

വിരുന്നു കഴിഞ്ഞു. സംപ്രീതരായ അതിഥികൾ പടിഞ്ഞിരുന്ന് വിസ്തരിച്ചു മുറുക്കി സന്തോഷം പങ്കു വെച്ചു. ചെറുപ്പക്കാരിലൊരാൾ നിയോഗപ്രകാരം കുറിമാനം ഉറക്കെ വായിച്ചു. തീയതിയും മുഹൂർത്തവും വായിച്ചുകേട്ട് ഇരുകൂട്ടരും സന്തോഷിച്ചു. കാര്യങ്ങൾക്കിനി വൈകിയ്ക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തി വരന്റെ സംഘം യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. ചുണയമ്പാറ വരെ കൂട്ടരെ അനുഗമിച്ച് പാറമ്മാൻ യാത്രയാക്കി.

കേട്ടുകേൾവി മാത്രമായിരുന്ന മുനിമട കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ശ്രീധരൻ ചാത്തപ്പനെ ഊണു കഴിയ്ക്കാൻ വിളിച്ചത്.

“വര്വാ ചാത്തപ്പാ. നേരം ഒരുപാടായി. ഇനി ഊണു കഴിച്ചിട്ടാവാം.” കുന്നിറങ്ങി വന്ന ചാത്തപ്പനെ പാറമ്മാൻ ക്ഷണിച്ചു.

വിശപ്പും ദാഹവും കുന്നു കയറിയ വാട്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഭക്ഷണത്തിന്റെ സമയത്ത് എത്തിച്ചേർന്നതിൽ ജാള്യം തോന്നി.

“ചെല്ല്. കൈകാൽ മുഖം കഴുകി വര്വാ.” അമാന്തിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് പാറമ്മാൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

“നമുക്കു വിളമ്പിയിട്ടു വേണം അകത്ത് വിളമ്പാൻ. എല്ലാവരും വിശന്നിട്ടാണ് നിൽക്കുന്നത്.” അനന്തരം പാറമ്മാൻ രാഘവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “രാഘവാ, ചാത്തപ്പനു വെള്ളം എടുത്തുകൊടുക്ക്.”

മുരിങ്ങാത്തുടിയിലൂടെ രാഘവൻ പാളത്തൊട്ടി കിണറ്റിലിറക്കുമ്പോഴും വലിച്ചു കയറ്റുമ്പോഴും ‘കിയോം കിയോം’ കപ്പി കരഞ്ഞു.

“മോനേ, കൊറച്ച് വെള്ളം ആ ഉരുളിന് ഒഴിച്ചു കൊട്ക്ക്. അപശബ്ദം നല്ലതല്ല.” മുത്തശ്ശിയമ്മ ഒരാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഉരുളുന്ന സൂത്രത്തിലേയ്ക്കൊരു കുമ്പിൾ വെള്ളമൊഴിച്ചതും ‘കിയോം കിയോം’ ശബ്ദം നേർത്തു നേർത്തില്ലാതായി.

ഒരു പാളയിൽ വെള്ളമെടുത്ത്, സങ്കോചത്തോടെ കുശിനിപ്പുരയ്ക്കു വടക്കുപുറത്തു ചെന്നു. കൈകാൽ മുഖം ശുദ്ധി വരുത്തി. പുത്തൻ പാള ഒരെണ്ണം കോട്ടി ഉണ്ണാനുള്ള പാത്രമാക്കി. വാഴയണയിൽ നിന്ന് ഒരു ചീന്ത് ഇല കൂടെ കരുതി…

കൈയും മോറും കഴുകാൻ വടക്കുപുറത്തേയ്ക്കു കടന്ന ചാത്തപ്പനെ കാണാതെ പാറമ്മാൻ ഇറങ്ങി വന്നു. കഞ്ഞി വീഴ്‌ത്തുന്നതും കാത്തു മാറി നിൽക്കുന്ന ചാത്തപ്പനെ കണ്ട് ചിരിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“ഇതൊന്നും ഇവ്ടത്തെ ശീലല്ല ചാത്തപ്പാ. എവിട്യാണ്ച്ചെങ്കിൽ അതൊക്കെ അവ്ടെ മതി. ഇന്ന് ന്റെ മകൾ കല്യാണീടെ ***കഞ്ഞികുടിയാണ്. താനിന്ന് ഇവ്ടെ നമ്മടെ കൂടെയിരുന്ന് ഉണ്ണും. അതിലൊരു മാറ്റവും ഇല്ല.” പാറമ്മാൻ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

വന്നതും നിന്നതും അബദ്ധമായെന്നു ചാത്തപ്പനു തോന്നി. വർത്തമാനം കേട്ട് കാളിക്കുട്ടിയും അപ്പുണ്ണിയും വടക്കുപുറത്തു വന്നു.

“ഇന്നൊരീസം ഇവ്ടെന്ന് കഴ്ച്ചതോണ്ട് കൊഴപ്പൊന്നും വരാൻല്യ ചാത്തപ്പാ. നിയ്യിങ്ങ് വായോ.” കാളിക്കുട്ടിയും ചാത്തപ്പനെ സ്നേഹപൂർവം ക്ഷണിച്ചു.

അനുസരിയ്ക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലെന്നായി. ചാത്തപ്പൻ സങ്കടപൂർവം ചെന്നു.

ചന്ദനവർണ തൂശനിലയിൽ കിഴക്കേ കോലായിൽ കാളിക്കുട്ടി ചോറു വിളമ്പി. തീർത്തും അരുതാത്തതാണു ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നു മനസ്സ് അപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടിലകപ്പെട്ട വെരുകിനെപ്പോലെ ചാത്തപ്പൻ പഴുതുകൾ തേടി…

“ഇങ്ങോട്ടിരുന്നോളൂ ചാത്തപ്പാ.” പാറമ്മാൻ വീണ്ടും ക്ഷണിച്ചു.

“വേണ്ട ചേനാറേ… ഞാൻ വീട്ട്യേ പോയി കയ്‌ച്ചോളാം…” ചാത്തപ്പൻ മുള്ളിന്മേൽ നിന്നു.

“വീട്ടിലേയ്ക്ക് അത് വേറെ കൊണ്ടോവാം. ഇത് ഇവിടിരുന്ന് കഴിച്ചോളൂ.” ഒന്നിട നിർത്തിയ പാറമ്മാൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു. “ഇവിടെ വെച്ചുണ്ടാക്കിയത് കഴിയ്ക്ക്യാവോ എന്തോ?”

“കഴിയ്ക്കുംച്ചാൽത്തന്നേം, കൊടുക്ക്‌ണ്‌തന്നെ പാവല്ലേ…” പാപദോഷങ്ങളിൽ കാളിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സിടറി.

“ഇന്നത്തെ ഇയ്യൊരീസായിട്ട്**** ഇതുവരെ ഒന്നും കയ്‌ച്ചിട്ടില്ല…” ചാത്തപ്പൻ സങ്കടം വെളിപ്പെടുത്തി.

ഉള്ളു തേങ്ങി. കാളിക്കുട്ടി ദയനീയം, പാറമ്മാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കി.

ഉണ്ണാനിരുന്നിടത്തു നിന്ന് പാറമ്മാൻ എഴുന്നേറ്റു. കല്യാണനാളിൽ ചാത്തങ്കുടിയിൽ അടുപ്പു പുകഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നത് ആത്മനിന്ദയുണ്ടാക്കി. അപ്പുണ്ണിയും കല്യാണിയും കാർത്ത്യായനിയും പാത്തുമ്മുവും ഇറങ്ങി വന്നു. ഉണ്ണാനിരുന്ന മങ്ങാടൻ ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ആരും യാതൊന്നും ഉരിയാടിയില്ല…

കാളിക്കുട്ടി ഒരു വട്ടിത്തൊട്ടി കൊണ്ടുവന്നു. നെടുനീളൻ വാഴയില രണ്ടുമൂന്നെണ്ണം അപ്പുണ്ണി മുറിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു. അതു വാട്ടി, കഴുകിത്തുടച്ചു വിരിച്ച്, അതിൽ ചോറു വിളമ്പി. കാർത്ത്യായനിയും രാഘവനും പുത്തൻ പാള മുറിച്ച് കോട്ടിക്കെട്ടി ചെറിയ പാത്രങ്ങളാക്കി. അതിലേയ്ക്കു തൊടുകറികൾ വിളമ്പി. പുതിയ മൺകുടുക്കയിൽ ഒരു കുടുക്ക സാമ്പാർ ചോറിനു മീതെ ഇറക്കി വെച്ചു. വാട്ടിയ വാഴയില മറ്റൊരെണ്ണം അതിനു മീതെ വെച്ചു മൂടി.

അപ്പുണ്ണിയും രാഘവനും ചാത്തപ്പനെ പുഴ വരെ അനുഗമിച്ചു.

മക്കൾ തിരികെയെത്തുന്നതു വരെ പാറമ്മാൻ ചിന്താമഗ്നനായി കാത്തുനിന്നു. കഥകളെല്ലാം അറിയാവുന്ന മങ്ങാടനും മൗനം പാലിച്ചു നിന്നു.

കാളിക്കുട്ടി ചോറു വിളമ്പി. പാറമ്മാൻ ഭൂമീദേവിയ്ക്ക് അന്നം തൊട്ടു വെച്ചു. കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങാത്ത പൊതിയുരുള ഇലത്തലയ്ക്കൽ മാറ്റി വെച്ചു. അതു ചൊക്കൂനുള്ളത്. കാത്തു നിന്ന കല്യാണിയ്ക്കും പാത്തുമ്മുവിനും ഓരോ ഉരുള ഊട്ടി. അടുത്ത ഊഴം അന്നം കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ പാറമ്മാൻ മരുമകനോടെന്ന പോലെ ആത്മഗതം വെളിപ്പെടുത്തി: “മഠത്തിലമ്മയെ കാണണം”.

(തുടരും)

*നിശ്ചയാർത്ഥം – വിവാഹനിശ്ചയം

**മല്ലി, നല്ല ജീരകം, ഉലുവ, ചുക്ക്, ഏലക്കായ സമം ഉണക്കിപ്പൊടിച്ച് കരുപ്പെട്ടിച്ചക്കരയിട്ടു തിളപ്പിച്ച കാപ്പി.

***വിവാഹനിശ്ചയം.

****ഈ ഒരു ദിവസം – വേളി കഴിഞ്ഞ ദിവസം.

 

_____________________________________________________________________

 

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

 

_____________________________________________________________________

 

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം അഞ്ചിലെ രചനകൾ

സമ്മാനാർഹമായ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം രചയിതാക്കളുടെ ലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

_____________________________________________________________________

വേദാരണ്യത്തിന്റെ മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ലിങ്കുകൾ:

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 21: പട്ടം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 20: ഏഴാംപൂജ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 19: അന്നലക്ഷ്‌മി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 18: ഹൃദയവാഹിനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 17: കണ്ണീർവഴികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 16: പഷ്‌ണിപ്പുര

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 15: നിഴൽരൂപങ്ങൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 14: ഉതിർമണികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 13: ചെപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 12: മകരച്ചൊവ്വ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 11: കൃഷ്‌ണതുളസി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 10: ഗൃഹപ്രവേശം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 9: പാഥേയം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 8: ജലമൗനം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 7: കാവ് തീണ്ടൽ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 6: ഊരുവലം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 5: പുലപ്പേടി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ

_____________________________________________________________________

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, ബ്ളോഗെഴുത്തുലോകം | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 005 രചന 01

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 21: പട്ടം (നോവൽ)

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

കുചേലൻ വഴി നടന്നു.

മനസ്സറിഞ്ഞ ചങ്ങാതി. കൃഷ്‌ണനിൽ കവിഞ്ഞൊരാളില്ല. വഴികൾ രണ്ടായി പിരിഞ്ഞെങ്കിലും ഗുരുകുലം ഒന്നായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഗ്ലാനി തോന്നി. പക്ഷേ, കാര്യമാക്കിയില്ല. തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടാണെങ്കിൽ നാളേറെയായി. കാണണമെന്നു തന്നെ തീർച്ചപ്പെടുത്തി.

കുഞ്ഞിലേ കണ്ണൻ തിരുമാലിയാണ്! സതീർത്ഥ്യനായി നടന്ന കാലങ്ങളിലെ കളികൾ, വികൃതികൾ പലതും ഓർമ്മയിൽ ചിരിയുണർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുറുമ്പും കൂട്ടുകെട്ടും… വിശേഷിച്ച് പെൺകിടാങ്ങൾ: ഹെയ്!

ആർക്കുമില്ല അലോഹ്യം! നമ്മൾ ആ വഴിയ്ക്കൊട്ടും നടന്നില്ല. ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയൊക്കെയാണാവോ! ഒട്ടും കുറവു കാണാൻ തരമില്ല. അർജുനനല്ലേ കൂട്ട്. ഒരുത്തനൊരുത്തൻ ചേരും. രണ്ടാളും കൂടിയാൽ പിന്നെ പറയണോ!

മനോരാജ്യങ്ങൾ പലതും കണ്ടു. ശ്രീകൃഷ്ണലീലകളിൽ മനം കുളിർന്നു നടന്നപ്പോൾ ക്ഷീണവും ദാഹവും അറിഞ്ഞതേയില്ല. എത്തിയതു പോലും അറിഞ്ഞില്ല!

ഇടവഴിയിൽ നിന്നു കയറിയതും, ചാത്തപ്പൻ നിന്നു പരുങ്ങി.

പരിചിതരല്ലാത്ത ആരൊക്കെയോ മുറ്റത്തും പൂമുഖത്തും സന്തോഷങ്ങൾ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ പ്രമുഖനെന്നു തോന്നുന്ന കാരണവർ ഒരാൾ രണ്ടാം മുണ്ട് കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പൂമുഖത്തെ ചാരുകസേരയിലുണ്ട്. മുന്നിൽ, പുല്ലുപായയിൽ അഞ്ചാറുപേർ കാതുകൊടുക്കുന്നു. നീട്ടിയും പരത്തിയും കസേരത്തണ്ടിൽ കൈ എടുത്തുവെച്ചും കാരണവർ വഴികൾ, വിവരങ്ങൾ വിസ്തരിക്കുന്നു.

മുഖം കാണിയ്ക്കാനാവാതെ വീർപ്പു മുട്ടിയ പെണ്ണുങ്ങൾ, അകത്തും വടക്കേ ഉമ്മറത്തും തിങ്ങിപ്പാർത്തു. അനുസരണക്കേടുള്ള കുട്ടികളെ കണ്ണും മോറും കാണിച്ച് ചൊൽപ്പടിയ്ക്കു നിർത്താനുള്ള വിഫലശ്രമങ്ങളും അണിയറയിലുണ്ട്. ഒച്ച അതിഥികളെ അലോസരപ്പെടുത്തരുതല്ലോ!

കുശിനിപ്പുരയിൽ ആരൊക്കെയോ ദേഹണ്ണത്തിൽ പുകയുന്നു. കൊതിപ്പിക്കുന്ന വറവും ചൂരും പുറത്തേയ്ക്കു വരുന്നുണ്ട്. എടുത്തു പെരുമാറുന്നതും ഇളക്കി പാകപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ശബ്ദങ്ങൾ അടക്കിപ്പിടിച്ച നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കൊപ്പം അടുക്കളപ്പുരയിൽ നിന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്. വിശേഷമായി ചടങ്ങുകളെന്തോ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കി ചാത്തപ്പൻ പിന്തിരിഞ്ഞു.

“എടോഴീല് ആരോ നിന്ന് പെരങ്ങണ്‌ണ്ടല്ലോ.”

കാരണവരുടെ കാകദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞു. അതിനു മുൻപേ ചാത്തപ്പൻ പടിഞ്ഞാട്ടിറങ്ങി.

“കുഞ്ഞുണ്ണ്യേ, അതാരാന്നൊന്ന് നോക്ക്യേ.”

പാറമ്മാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞതും രാഘവൻ ഇടവഴി ചാടി. പുറം തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോകുന്ന ചാത്തപ്പനെ രാഘവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“അത് തെയ്ക്ക്യാട്ടുള്ള ചാത്തപ്പനാ,” രാഘവൻ അറിയിച്ചു.

“എന്തിനാവോ ഇവിടത്തോളം വന്ന്‌ട്ട് കേറാണ്ട് പോയത്. വിളിയ്ക്ക് അവനെ. എന്തെങ്കിലും കാര്യം ണ്ടാവും.” പാറമ്മാൻ ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“അറിയാത്ത ആൾക്കാരെ ഇവ്ടെ കണ്ട്‌ട്ടാവും കേറാണ്ട് പോയത്,” മുറ്റത്തു നിൽക്കുന്നവരിലൊരാൾ ഊഹം പറഞ്ഞു.

“നമുക്ക് ഉപകാരത്തിനു പെട്ട ഒരാളാണ്. ഇവന്റെ ഇന്തയും ഇന്തയുടെ ഇന്തയുമൊക്കെ ആയിട്ടുള്ള അടുപ്പമാണ്.” പാറമ്മാൻ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോ ഒരു ഏഡാകൂടത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുകയാണ് കക്ഷി. എന്താ ഏതാന്ന് പിന്നെ അറിഞ്ഞില്ല.”

“വര്ണില്യാ. പിന്നെ വരാം ന്നാണു പറഞ്ഞത്,” രാഘവൻ വിളിച്ചറിയിച്ചു.

“വരാതിരിയ്ക്കില്ല. അച്ഛനാ വിളിയ്ക്ക് ണൂന്ന് പറയ്.” പാറമ്മാൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.

രാഘവൻ ഒപ്പമെത്തി, ചാത്തപ്പനെ വഴി തടഞ്ഞ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നു. ഇടവഴിയിൽ സങ്കോചപ്പെട്ടു നിന്ന ചാത്തപ്പനെ പാറമ്മാൻ കൈ മാടി വിളിച്ചു.

“എന്താഡോ ചാത്തപ്പാ. ഇങ്ങ്‌ട്ട് കേറി വര്വാ. ഒരാവശ്യം നടക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചു പുവ്വ്വാ? വെകടം ഒന്നൂം ല്യ. ഇതൊക്കെ ഇമ്പ്ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടോരു തന്ന്യാ.” പാറമ്മാൻ ചാത്തപ്പനെ ക്ഷണിച്ചു.

“ഒരു നല്ല ദെവസായിട്ട് കേറാണ്ട് പുവ്വ്വാ? അതെന്ത് മര്യാദേഡോ ചാത്തപ്പാ?” വെള്ളക്കുപ്പായക്കാരിലൊരാൾ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

“അവൻ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിട്ട് ണ്ടാവില്യ.” പാറമ്മാൻ മദ്ധ്യം നിന്നു. “ഇന്നെന്താ വേലേം തരം ഒന്നൂം ല്യേ?”

“ഇല്യാ… പോയില്യാ…” കുറ്റസമ്മതമെന്നോണം കാൽക്കീഴിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“അതെന്തേ പണിയ്ക്ക് പുവ്വാണ്ടിരുന്നേ?”

“ന്ന് പോണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു,” പാറമ്മാനു മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന സ്വരത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു.

കോർത്ത് മലർത്തിയ കൈകളിൽ തല വെച്ച് കസേരയിൽ ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന കാരണവർ ചുണ്ടുകൾ വായിച്ചെടുത്തു. നിവർന്ന് കോളാമ്പ്യെടുത്ത കാരണവർ നർമ്മമുൾക്കൊണ്ട് മുറുക്കാൻ തുപ്പി.

“സ്നേഹം കൂടുമ്പോൾ പെണ്ണുങ്ങൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചെന്നു വരും. കൂട്ടിപ്പിടിയ്ക്കും, ഉമ്മ വെയ്ക്കും. ഇന്നൊരീസം പണിയ്ക്ക് പോണ്ടാ ന്ന് പറയും. അതൊക്കെ താൻ എന്നും തൊഴിലിന് പോകുന്നതോണ്ട് പറയണതാണ്. അതും കേട്ട് പുവ്വാണ്ടിരുന്നാൽ ഈ പുന്നാരോന്നും പിന്നെണ്ടാവില്ല. അതിന്റെ വെല കൊറവ് ആണുങ്ങൾക്കാണ്. കേട്ടില്ലേഡോ, ശ്രീമാൻ ചാത്തപ്പൻ? ആവതുള്ളിടത്തോളം പണിയെടുക്കണം. എന്താ?  ഉം??“

‘എന്താ കേട്ടില്ലേ’ എന്ന മട്ടിൽ കാരണവർ ചൂഴ്‌ന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ കൂർമ്മത ഉള്ളിലെങ്ങോ തട്ടി. ഈ കണ്ണുകൾ മുൻപെവിടെയോ കണ്ടു മറന്നതാണല്ലോ… ക്ഷണാർദ്ധത്തിൽ അത് എവിടെ വെച്ച് എന്നൊന്നും ഓർക്കാനായില്ല…

ശ്രീമാൻ ചാത്തപ്പൻ! ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഒരാൾ ശ്രീ ചാർത്തി വിളിച്ചത്. അതിന്റെ പൊരുളെന്തെന്നു മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും നല്ലോണം ഇഷ്ടായി…

കാരണവരുടെ പ്രൗഢവായ്പിൽ ജാള്യം മറയ്ക്കാൻ പാടുപെട്ടു.

(തുടരും)

 

_____________________________________________________________________

 

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

 

_____________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം അഞ്ചിലെ രചനകൾ

സമ്മാനാർഹമായ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം രചയിതാക്കളുടെ ലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

_____________________________________________________________________

വേദാരണ്യത്തിന്റെ മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ലിങ്കുകൾ:

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 20: ഏഴാംപൂജ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 19: അന്നലക്ഷ്‌മി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 18: ഹൃദയവാഹിനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 17: കണ്ണീർവഴികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 16: പഷ്‌ണിപ്പുര

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 15: നിഴൽരൂപങ്ങൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 14: ഉതിർമണികൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 13: ചെപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 12: മകരച്ചൊവ്വ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 11: കൃഷ്‌ണതുളസി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 10: ഗൃഹപ്രവേശം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 9: പാഥേയം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 8: ജലമൗനം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 7: കാവ് തീണ്ടൽ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 6: ഊരുവലം

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 5: പുലപ്പേടി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ

_____________________________________________________________________

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, ബ്ളോഗെഴുത്തുലോകം | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment